Burrhus Frederic Skinner, lub po prostu B. F. Skinner był profesorem Harvardu i słynnym behawiorystą (może nawet kimś w rodzaju naukowego celebryty swoich czasów), znanym ze swoich radykalnych zapatrywań na człowieka (np. że wolna wola oraz wewnętrzne życie psychiczne to iluzja). Skinner zajmował się nie tylko samą psychologią, pisał powieści, wyobrażał sobie nowy, oparty na nauce behawioryzmu ustrój społeczny oraz proponował gruntowne zmiany w edukacji. 

Skinner, dostrzegał m.in. następujące ograniczenia tradycyjnego nauczania w klasie:

★ Problem tempa nauki: oczywiście tempo zajęć wyznacza nauczyciel, wynika ono także z odgórnie zaplanowanego czasu lekcji albo wykładu. W efekcie dochodzi jednak do dwóch problemów. Część studentów nie nadąża za narzuconym tempem – potrzebowaliby więcej czasu albo więcej ćwiczeń, aby zrozumieć temat albo rozwiązać zadanie. W złej sytuacji są również Ci, którzy rozwiązują problemy szybciej niż każe im tempo grupy, oni z kolei nudzą się, a ich rozwój jest po prostu hamowany. Wszystko to razem oznacza, że tradycyjny model nauczania prowadzi do całkowitego ignorowania potrzeb edukacyjnych poszczególnych osób. Personalizacja procesu uczenia się jest niemożliwa.

★ Problem braku informacji zwrotnej: jeden nauczyciel nie jest w stanie zapewnić każdemu uczniowi pełnej informacji o jego postępach. A nawet, jeśli znajdzie czas na to, aby ocenić zadanie każdego studenta, to siłą rzeczy taki proces musi potrwać. Przeczy to bardzo ważnej dla behawiorystów zasadzie, która mówi, że informacja zwrotna jest skuteczna wtedy, kiedy jest natychmiastowa. 

★ Problem niedostatku aktywnego uczenia się: kiedy w sali jest jeden nauczyciel i wielu uczniów, to metoda dydaktyczna grawituje w stronę wykładu. Oznacza to, że najbardziej aktywną osobą w klasie jest nauczyciel, a większość uczniów stara się przyswajać wiedzę biernie słuchając i oglądając. Dla Skinnera jako behawiorysty to niedopuszczalne, ponieważ podstawą wszelkiego uczenia się nowego zachowania jest aktywne działanie (robienie czegoś, reagowanie).

Skinner jako rozwiązanie zaproponował maszynę, a dokładniej Maszynę uczącą (oryg. Teaching Machine). Z wyglądu przypominająca maszynę do pisania, miała w zamyśle autora, być w każdej szkole i na użytek każdego ucznia, personalizując w ten sposób i automatyzując proces edukacji. W latach 60-tych okazało się to budżetową utopią, ale dziś, gdy każdy student ma w kieszeni zaawansowany komputer, możemy powiedzieć, że Skinner pojawił się ze swoim pomysłem po prostu nieco zbyt wcześnie… 

Maszyna ucząca z miejsca rozwiązywała wszystkie trzy wskazane wyżej problemy:
    ★ Podawała uczniowi ćwiczenia w jego spersonalizowanym tempie; dopiero gdy rozwiązał dobrze jedno, proponowała mu następne, np. nieco trudniejsze zadanie. 
    ★ Udzielała natychmiastowej informacji zwrotnej, pozwalając przejść dalej tylko po zaznaczeniu poprawnej odpowiedzi. Uczeń od razu wiedział, która jego odpowiedź jest błędna, a która właściwa. Pozytywna informacja zwrotna działała niczym wzmacniająca nagroda.
    ★ Pozwalała studentowi uczyć się poprzez aktywne działanie (learning by doing), dając mu również większą samodzielność i kontrolę nad własnym procesem uczenia się.

Współczesne rozwiązania e-learningowe i aplikacje edukacyjne do dziś bazują na tym prototypie. Ja za pomocą aplikacji uczę się np. języków obcych i gry na ukulele. W obu tych aplikacjach sam wyznaczam sobie częstotliwość, długość i intensywność uczenia. Mój postęp zaś dokonuje się za pomocą natychmiastowego feedbacku: kiedy źle napiszę zdanie po hiszpańsku, miejsce z błędem wyświetla mi się na ekranie od razu, podobnie kiedy uderzę w niewłaściwą strunę albo akord na małej gitarze. Oczywiście, pozytywny feedback po udanych ćwiczeniach odgrywa równie istotną rolę! Tak naprawdę, jeśli dobrze się przyjrzysz temu, jak zbudowana jest cyfrowa rzeczywistość, zobaczysz, że behawiorystyczna nauka o natychmiastowej informacji zwrotnej jest dziś wszechobecna.